Der Mensch


Was iss der Mensch? Wu geht er anne?

Uff dem Lewesweg, voll Danne,

Gemacht aus Schtaab, so saage Deel;

Awwer no iss gschwetzt aa vun re Seel.


Ya, er kummt in die Welt en gans glee Kind,

Un er greischt, un er macht, un er zawwelt, un er brillt.

Yetzt iss er uff em Lewesweg,

Das hie un her schpringt wie en grummi Schteeg.


No, kummt die Kindheit un sei erschde Schritt:

Er darigelt, un er fallt, un er lannt damit.

Glei laaft er schtrack mit seim Kopp in die Heeh,

Er hot ’s Lewe versucht, un er will noch meh.


Uffgewaxe yetz iss des Kind,

Lannt Recht vun Letz, un er heert vun Sind;

Er geht an die Arewet, un verdient sei Geld,

Sei Weg zu mache darich die Welt.


Dann kummt en Daag wie ‘s dutt zu all,

Benaamt bei Deel “Der Dodesgnall.”

Der Kareper endlich schteif un alt,

Mit Aage drieb un Hend so kalt.


Endlich, mit de Aage zu,

Der Odem fatt, en Mensch in die Ruh.

Esch zu Esch un Schtaab zu Schtaab,

Dief im Boddem, Dot im Graab.


Iss der Mensch yuscht so viel Schtaab,

Gemacht fer verfaule dief im Graab?

Odder geht die Seel uff allehand

Naus mit em Odem gege Himmelsland?


Nee, Mann iss net gemacht yuscht aus em Schtaab:

Net die Hend, der Kopp, odder yedes Aag.

En Seel iss was der Mensch noch hot,

Gemacht bei die allmechdich Hand vun Gott.


Die kalt, kalt Erd iss net unser Bett:

Lebt freehlich mei Freind un druwwelt eich net.

Lebt wie Mensche benaamt “Goddesleit,”

Un faricht eich net wege die Ewichkeit!


— Ernest Waldo Bechtel, 1976


Harich der Ernest Bechel aa des Gedicht lese: